Hayat insana her an gülmüyorsa hangi ara gülüyor

Bizim evde biri pc başına geçip  liste yapmadıysa  Çello'nun listesi çalar. Bugün yine o çalarken ben Adam Hurst/Lament ile girdim nostalji tüneline. Pek tabii anılarımın kraliçesi Depresan yine başrollerde. Yıl kaçtı unuttum 2003 olsa gerek. Kumbaracı yokuşundaki tek odalı yer ve sonrasında Kurtuluş'taki gizemli ev. İtiraf edeyim ben o evde yalnız kalmaktan biraz korkardım. Hep yukarıdaki çatı katından olmayan sesler duyardım. Bugün oralara gittim işte. Bülent Ortaçgil, Yeni Türkü,Kızılırmak kasetleri tütsü kokusu, sıcak çay, uzayan sohbetler,uzun susuşlar. Funda saz çalardı bize, ben koridorda keman çalışırdım hatırlar mısın. Funda bana hep kızardı daha fazla asılmalısın daha çok çalmalısın derdi. Hani odanın duvarına bir gemi çizmiştiniz. O gemi ile Bozcaada'ya yolculuklar yapardık. Hep hayal kurardık. Kitap alışverişleri dost tavsiyeleri..Her şey pek bir sahiciydi. Siz daha uzun zaman geçirdiniz, ben her zaman ki gibi  hoyrattım ve tüketirdim her şeyi. Bir şarkı nerelere götürdü beni.

Bugün işe gitmedim evdeydim. Mahir,babaannesi ve kızlar tüm gün takıldık. Sıdıka dün gece Mahir'in göbeğine yerleştirmiş poposunu uyuyordu. Bugün de Sonya, Mahir uyurken onun üzerine uzanmış yanağını yalıyordu.Onları izlemek öyle keyifliki.Her şeyi unutuyor insan.. Bir gün böyle geçti. Az önce can sıkıcı bir haber aldım. Lanet olası KPSS den, gireceği kurumun sınavından, dil sınavından 90 üzeri not alan bir tanıdığımız tüm umudu bu gireceği iş iken bugün atanamadığını öğrendi. Atanan kişi mi? Listede en düşük puanı alan ve zaten kurumun içinden biriymiş. Hayat ne pis bir şeysin sen.

Fotoğrafı bir arkadaş mail atmış hoşuma gider diye. Pek tabii çok sevdim.Kedi köpek kovalayan asık suratlı teyzelerin bol olduğu bir memlekette güzel bir kare.