Şubat ı sevmediğimi her yıl tekrar ediyorum galiba. Blog geçmişime bir baktım da her sene bir şekilde dile getirmişim. Bu sene bizi bırakıp giden Pirinç oldu. Her Şubat'ta illaki biri gitmeliymiş gibi Pirinç bize veda etti. Çellomu teselli edecek cümlem yok.Ben hiç görmemişken fotoğraflarına bakarken bile gözlerim doluyor. Onca anıyla yaşanmışlıkla yokluğuna alışmak çok ağır. Ben birlikte geçirdiğimiz kısacık 1 yıla rağmen Sonya mın acısını hala içimde yaşarken. Pirincin acılarının bittiğini ve bir gün bir yerlerde görüşebileceğimizi bilmek tek tesellimiz.
