Ekim

Haftanın 3 günü mutlaka uğradığım sokağımızdaki fırında çalışan kızlara sormak istiyorum; Bu kadar asık suratlı olmak zorunda mısınız?

Haksızlık etmek istemiyorum muhtemelen çok az bir maaşa çok fazla mesai ile çalışıyorlar. İş bulma olanakları belki kısıtlı. Ama sabahın erken saatlerinde nasıl bu kadar suratsız olabiliyorlar. Dayanamayacağım bir gün gerçekten soracağım...

Sokağımızı her gün ziyaret eden bir amca var. Kimdir nedir bilinmez meczup kılıklı bir tip. Elinde çuvalvari bir poşetle her sabah ama her sabah ve aynı saatte kedilere sosis getiriyor. Daha o gelmeden mahallenin tüm kedileri toplanıyor. Nereden bulur o sosisleri. Niye dağıtır, ne iş yapar, kimdir. Bir ara komplo teorileri  ürettim. Kedileri besleyip kendine alıştıracak sonra hepsini evine götürüp belki de laboratuarına götürüp kesip biçecek. -Sahilde Kafka da vardı böyle psikopat bir amca-. Amca geldiğinde ki görüntü çok komik oluyor. Fareli köyün kavalcısı gibi o önde yürüyor tüm kediler arkasında. Amca ile tanışmak hikayesini dinlemek, hatta -varsa- gizemini çözmek istiyorum.

Ekim le beraber şeytanın bacağını kırıp kitap okumaya başladım. Doğadaki Son Çocuk...Kitap çok güzel ama ben az zaman ayırıyorum  ne zaman bitiririm meçhul her şeye rağmen yeniden okuyor olmak süper...

Filmekimine bir tanecik filme de olsa bilet aldım mutluyum. Pazar akşamını ve bu filmi beklemedeyim. 

Bunun dışında günler sonbaharın serinliği ve huzuruyla, Mahir'in büyümesini ve değişmesini izlemekle, hafta sonları arkadaş sohbetleriyle, yeğenlerle geçiyor. Pazar günü yeğenler bizdeydi. Yemek faslından sonra bir ara 3 ü birden ortadan kayboldu. Baktım yatak odasındalar. Ortalığa parfüm kokusu yayılmış, kiminin elinde krem, kimisinde rimel süsleniyorlar kendilerince. Kendimi bir an çok ama çok yaşlı hissettim. Teyzem bize geldiğinde ya da biz ona gittiğimizde mutlaka tüm makyaj malzemelerini karıştırırdım. Onun o kıpkırmızı rujlarını sürerdim. Odanın kapısından onların o neşeli hallerini izlerken kendimi kocaman bir kadın gibi hissettim. Büyüyorum galiba.