Şubat ı sevmediğimi her yıl tekrar ediyorum galiba. Blog geçmişime bir baktım da her sene bir şekilde dile getirmişim. Bu sene bizi bırakıp giden Pirinç oldu. Her Şubat'ta illaki biri gitmeliymiş gibi Pirinç bize veda etti. Çellomu teselli edecek cümlem yok.Ben hiç görmemişken fotoğraflarına bakarken bile gözlerim doluyor. Onca anıyla yaşanmışlıkla yokluğuna alışmak çok ağır. Ben birlikte geçirdiğimiz kısacık 1 yıla rağmen Sonya mın acısını hala içimde yaşarken. Pirincin acılarının bittiğini ve bir gün bir yerlerde görüşebileceğimizi bilmek tek tesellimiz.
blog listesinde aşağı inerken gördüm fotoğrafı "aaa pirinç bu" dedim sonra okudum yazıyı. çok üzüldüm, iyi olmasını çok dilemiştim bu güzel gözlü kedinin.. çok üzüldüm gerçekten..
YanıtlaSilGüzel gözlü Pirinç bir kere görünce unutmak mümkün değil..Ben de çok üzgünüm...
YanıtlaSilCanım Aylak Kedi, Pirinç'i bu kadar içinize alıp yaşadığınız için, inan ne kadar teşekkür etsem azdır, bana hiç faydanız dokunmuyor gibi hissediyor olabilirsin, lütfen kelimelerin çok çok iyi geldiğini bil, yaşadığım hüznün yükünü hafifletiyor yanımda olman..Teşekkür ederim.
YanıtlaSilHeidim, sen ki bu süreçte öyle zor bir görevi üstlendin ki, yanımda olduğunu, ağlamanı, hiç görmediğin bir kediyi bu kadar sevebilmeni, öyle güzel aldım ki, çok güzel bir yere sakladım.
Çok çok teşekkür ediyorum.