Güzel çok güzel şeyler gördü gözlerim. Yaşanan onca çirkinliğe inat en güzellerini görmeye çalıştım. 31 Temmuz büyük gün dedim. Akşam 10’a kadar süren mesainin ardından bir daha gelmedim. 17 koca gün boyunca. Telefonlar susmadı mailler takip edildi tacizler devam etti ama olsun 17 gün işe giden yolları bile unutacak kadar uzundu. Evde yattık yuvarlandık. En çok kuzunun el emeği göz nuru balkonunda mayıştım.
Haritalar çıkarıldı nereye gitsek acep dendi. Bir türlü karar verilemedi. Atlas dergisi geldi eve. Istranca dağlarının fotoğraflarına bayılıp düştük yola. Oradan Batı Karadeniz’e. 7Göller,Amasra, Safranbolu, Kastamonu ve Sinop derken yine göründü bize İstanbul yolları. Her gün burnumda tüten -kardeşe emanet etmiş olmanın rahatlığı olsa da- aklımdan hiç çıkmayan Sıdıka Hanım’ın surat asmaları tripleri çekildi 2 gün boyunca. Artık barış ilan ettik. Öpüşüp koklaşmalara döndük tam gaz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder