Resim

Akşamları mutfakta çok fazla zaman geçirmiyorum geçirmek istesem de vaktim olmuyor. Zaten kısıtlı olan birkaç saati çocuklara ayırıyorum. Hafta sonu çocuklara yaptığım çorba Mahir e sık sık yaptığım kekler dışında en son ne zaman yemek yaptığımı bile hatırlamıyorum galiba. Genelde eve geldikten sonra yarım saat içinde masaya oturuyoruz. Yemek sonrası kuzu çocukları oyalarken, bulaşıkları makineye koyup o sırada çayı demleyip mutfak tezgahına yaslanıp uzun uzun bu resme bakıyorum. Garip bir huzur kaplıyor içimi. Bıraksalar herhalde saatlerce bakabilirim. Dışarıdan bakıldığında garip bir resim ama bana verdiği keyif çok başka. Aslında ekmek ya da bir şeyler kesme tahtası bu. Kardeşim Moskova da bir dükkanda görünce hemen aklına ben gelmişim. Henüz kullanmaya kıyamadım. Şimdilik terapi niyetine bakmak niyetindeyim.

Eylül ayından beri yaşadığımız evi sevmiyorum. Evi sevmediğimden de hiçbir şey bana ait gibi gelmiyor. Hiçbir şeyi düzenleyip toparlamak istemiyorum. Evi sevmeme sebebim bir hayli eski ve kullanışsız oluşu. Sürekli tamir sorunları çıkıyor. Banyo damlatıyor tuvalet kokuyor. Mutfakta bir kişi varsa ikinci bir kişi giremiyor vs. vs. Tek artısı ve yegâne taşınma sebebimiz annemin alt katta olması ve bu durumun sonsuz faydaları. Buna rağmen çok darlanıyorum evde ve her darlandığımda  hemen bu resmin önüne geliyorum derin nefesler alıp sakinleşiyorum. Öyle işte buraya not düşmek istedim bunu.

Yeni Türkü den gelsin o zaman bugünün şarkısı- Resim