Hafta sonu ve çantalar.

23 Nisan tatili için gün sayıyorum. Ada ya gitmek ve süremediğim halde bisiklet sürmek istiyorum. Geçen sene 23 Nisan’da kolumu incitmek suretiyle bisikletten uçuşumdan sonra pes etmedim tekrar denemek istiyorum. Kuzu söz verdi sürüş garantili eğitim verecek.

Günler, benim dışımda biri yaşıyormuş gibi geçiyor. Zamanın içindeyim ama zamana hükmüm söz konusu bile değil. Bir Pazartesi bir de Pazar var sanki. Aradaki onca saati kim nasıl yaşıyor kaçırıyorum. Benim yaşamadığım kesin. Cuma akşamı Gökhan’ın bize kıyağı ile Kardeş Türküler konserine gittik.Konser öncesi Nişantaşı’ndan Maçka ya kadar olan kısacık yolu yürüyen ben ertesi gün çok yürümüşüm her yerim ağrıyor diye mızmızlandım. Düzenli olarak yürümeye başlamazsam bir sabah uyandığımda kendimi yuvarlanan bir top olarak bulacağım. ( ne de süper andım Kafka’yı) Yürüme kaynaklı yorgunluğumu bahane ederek Cumartesi günü için ders çalışma, sinemaya gitme hayallerimi tüm gün-nasıl becerdim hala inanamıyorum-uyuyarak gerçekleştirememiş oldum. Tüm gün uyuyan ben gece 12de işten gelen kuzuya hadi hiç uykum yok film izleyelim teklifinde bulunup filmin 15.dakikasını göremeden yine uyumuşum. Film, 2007 de Filmekimi’nde izlediğim Sürgün dü. Kuzu izlememiş olduğu için onu seçtik ama sanırım zaten kuzu bir daha benimle film izlemek istemeyecek. Sürgün'ü gereksiz uzun ve sıkıcı bulanlar var. Ben bir önceki filmini de çok sevmiştim Andrey Zvyagintsev'in. Evet biraz uzun gelebilir ama sadece görselliği için bile pek çok kez izlenebilir.

H.sonunun gülücüğü; Annemleri ve ablamın kuzularını alıp Emirgan’a gittik. Şahane kahvaltımız sonrası Kuzular ip atlarken küçük kuzunun gidip belediyenin lalesini koparıp anneme getirmesi ve 'Anane sana çiçek totardım' demesiydi.Totarmak bu haftanın kelimesi oldu.

Bu sabahın keyifli haberi ise. Leyya nın diktiği çantaların gelmesiydi. Hem Elif hem kendim için istemiştim. Her ikisine de el koymamak için zor tuttum kendimi. Hemen koluma takıp yollara düşesim var.

Neyse blog işler beni bekler.