Şenlik modunda değilim gidemem edemem derken akşam olup işten çıkınca kendimi Depresan’la Ahırkapı’da buldum. O nasıl bir renklilik nasıl bir çoşkuydu. Biz pek sönük kalınca Depresan’ın fotoğraf çekimlerinden sonra ayrıldık mekandan. Müziğin sesi eşliğinde Sultanahmet’e çıktık. Bolca sohbet ettik. Filmlerden, şiirlerden, müzikten en çok geçmişten.
Çarşamba günü işe gelirken radyoda Mardin’deki çocuklardan bahsediliyordu. Onlar için napabiliriz diye düşünürken şirkete geldiğimde İhh dan gelen bir zarf vardı masamda. İhh nın yetim sponsorluğu -ki bu kelimeyi sevmiyorum- için başvurmuştum. Benim yardımcı olmaya çalıştığım çocuğun bilgileri gelmişti. Onlar için yapabildiğimiz şeyin çok küçük olduğunu biliyordum. Ama onu fotoğrafını görünce nasıl sevindim. İsmi Vail 6 yaşında 4 kardeşler. Babası o 3 yaşındayken ölmüş.Uzun uzun fotoğrafını sevdim. Hayaller kurdum. İstanbul’a getirebilsek Vail’i. Birazda olsa kalabilse bizimle. Gezdirsek onu. Kuzu ona uçurtma yapsa. Hayallere daldım öyle. Sorumluluk sahibi olmaktan korkup anne olmak istemeyen ben o an tüm çocuklara anne olabilmek istedim. Mardin’dekiler ise hala kocaman bir acı ve soru işareti.
Dün kuzunun doğum günü ve tanışma yıldönümümüzdü. Şirketten 12 gibi kaçıp kuzu için ayırttığım fotoğraf makinesini almak için Hayyam’a gidecektim. Ama daha ben çıkmadan kuzu sürpriz yapıp şirkete geldi. Bahaneler üretip kendimi Sirkeci’ye bıraktırdım. Ama hayal kırıklıkları gelmekte gecikmedi. Şubat ayından beri ilgilendiğim konu hüsrana dönüştü. Makinede sorun çıktı. Saçma sapan şeyler oldu. Ben ellerim boş kuzunun yanına döndüm. Kuzu hangi akla hizmet ise doğum günü diye sigarayı bırakma kararı almıştı. Bizim tüm gün için yaptığımız geçen seneyi anma gezme Ada’ya gitme planları kuzunun sigara krizleri eşliğinde gerilim filmine döndü. En son kuzu bir paket sigara aldı ama benim tüm heyecanım gitti canım sıkıldı. Surat astım durdum. Güzel bir havayı şirketten zorla koparılmış yarım iş günü izni ziyan etmeyi başardık. Ben kuzuya küsüm o bana sinirli.
Neyse blog bana müsaade bu keyifsiz halde sen bile çekemezsin beni.
Fotoğraflar sırasıyla;
1.Vail
2 ve 3 Depresan'ın gözünden Ahırkapı.
4 ve 5 2007 de Edirne' de çeyiz götürme töreninde çektiğim birkaç kare .
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder