Ben artık küsüm

Bugün kardeşten gelen mail.

05/04/1994

16.yıl anısına!

Tık

Kardeşim pek bir sever Kurt Cobain’i. İlk gençlik yıllarımızda ikimizin paylaştığı odamızın duvarlarını onun posterleri süslerdi. Ben o zamanlar Cesare Pavese okuyup onun son gecesini geçirdiği otel odasını gidip görme hayalleri kurardım. Kardeş ise Seattle’a gitme hayalleri. Küçük odamızı aşan hayallerimiz vardı. İkimiz de bir yere gidemedik. Ama hayal kurmaya devam ettik. Açıkçası ben artık merak etmiyorum. Pavese’nin kaldığı odayı.

Bugün bir arkadaşımla bir fotoğraftan yola çıkıp nostalji yolculuğu yaptık. Saçma sapan şeyleri hatırlamak için hafızamızı zorladık. Hangimize kimler yalan söylemişti, en çok kim kırılmıştı, kim kimi aldatmıştı. İnsan kırılıp incindikçe bir daha ki sefere kırılmamak için daha sert biri mi oluyor. Bir keresinde çok kırılmıştım.-keşke sadece bir keresinde olsa- Gözümün içine bakılarak yalanlar söylenmişti hepsine safça inandığım ve gerçeği öğrendiğimde fena halde yıkıldığım. Ondan sonra daha kötü biri olmuşum ben. Yani işte kötü değil de daha katı, daha korunaklı. Korunaklı filan olduğum yok esasen. Arkadaşın yorumuydu o. Hala ota boka çok kolay kırılıyorum. Kırılmamak için kötü biri mi olmak gerekiyor. Onu da bilmiyorum. İnsanlar bazen içimizdeki iyi insan olma duygusunu öldürüyorlar. Her şeye rağmen iyi ve temiz kalabilenlere selam olsun. Bu da böyle karamsar ergen triplerinde bir yazı olsun blog.

Beni de kırdılar içimden kırdılar

Karanlık camlardan sular akıyordu

Şimşekli bir boşlukta saat vurdu

Beni de kırdılar belki yalnızdılar

Belki onların da çocukluğu yoktu

Bütün şarkılara kapalıydılar

Bir genç kız değmemişti saçlarına

Beni de kırdılar ben artık küsüm

Yağmurları yağmıyor ağaçlarıma

Sularından içmiyorum susadım ama

Beni de kırdılar soğuk bir ölüm

Çevik bir bıçak gibi çakıldı aklıma

Oysa bir şarkıyım yeniden doğan günüm

Bütün şarkılara kapalıydılar

Atilla İlhan/ Ben Artık Küsüm 

Fotoğraf buradan