Geçmiş her gün hikayemdir böyle bilsin sevdiklerim

1 ayın bize öğrettikleri 

Sarılık

ABO Rh  uyuşmazlığı.

Reflü.

İnfantil kolik.

Anne olmak kolay değil demiştik en son. Ama bu kadar zor olacağını kimse söylememişti. Bir saat kesintisiz
uyumak nasıl bir şeydi. Unuttum. 40 yıllık anne tadında konuştum ama gerçekten öyle. Anne olmak kolay değil.

Depresan bana mail atmış. Sen şimdi anne mi oldun, o kadar büyüdün mü demiş. Anne oldum da o kadar büyümedim galiba. Sana kurabiyeler yapıp, senin elinde yeni kitaplarla gelmeni bekleyen o kız kadar heyecanlı değilim şu günlerde ama o kız kadar korkak ve acemiyim hayatın karşısında.- Bu arada sen hala kucağında yeni kitaplarla geliyorsun da sor bakalım ben sana en son ne zaman kurabiye yaptım.- Bir şeyler değişiyor. Elbette yaşadıkça değişmeli de ama korkularım arttı sanki. Hamileyken bir mail gelmişti rehber bir arkadaşımdan. Ağustos ayında Ağrı dağına tırmanacaklarmış bizi de davet ediyordu. Bizde kuzu ile takılmıştık birbirimize.  Amann ne olacak ki Mahir’i de alır gideriz demiştik. Şimdi sanki Mahir’le -bu ufacık ve hiç susmadan ağlayan çocukla- hayat durdu gibi geliyor. Oysaki biliyorum, bu sadece bir süreç pek çok anne- bebek aynı süreçten geçti ama sanki elim kolum bağlandı. Bırak Ağrı Dağını Taksim’e bile gidemezmişim gibi geliyor. Hayko diyor ya ‘yol gözümü dağlıyor’. Benimki de o hesap. Oysa ki sadece, biraz zaman biraz sabır gerek.

Böyle işte kendi kendinin tesellisi bir yazı oldu. Bu inişleri-çıkışları yaşayan ilk ve son anne olmadığımı bilerek kendimi rahatlatmayı deniyorum. Ama işte korkular kaygılar nasıl olacaklar. İnsana dair tüm sorular büyüyor kalbimde. 

Bu arada Hayko Harbiye'de konser verdi. Kardeş insanı gözümün içine baka baka bana hiç acımadan gidiverdi. Dün aynı kardeş insanı -acımasızlıktan iflah olmamış olmalı ki- gece 12'de mesaj atmış. Elinde hangi kitap var ne okuyorsun diye. Kitap mı oda ne be dedim. Bir kitap okuyormuşta okurken sık sık aklına ben geliyormuşumda bitirince bana verecekmiş. Ah dedim şu günlerde okumayı istediğim tek kitap, içine dalmak istediğim tek derya: uyku.

Mahir'in fotosu yok bende. Kardeşin facebookundan arakladım yukarıdaki fotoyu.

Gezin tozun genç insanlar ve elbette uyuyun. Çok güzel bir şey demedi demeyin.

Bak az daha unutuyordum. Küçük Emrah tadında olduğumdan Mahir'in ne kadar tatlı olduğundan ve bazen durup yüzüme bakıp gülümsediğinde-bilinçsiz bir tebessüm bile olsa-annesini ne kadar mutlu ettiğinden bahsetmeyi unuttum.