Kızlarım gidiyor. Son gecemiz bu gece.Mahir'in durumu iyiye gitmiyor. Alerji testi yapılamayacağı için ev tozuna, kedilere vs. alerjisi var mı diye deneyip görmek için kızları 2 aylığına bir arkadaşa vereceğiz. Ki kendimi kandırmak istemiyorum çünkü Mahir'in kızlar yanına çok sokulunca bile hapşırmaya başlaması durumu ortaya koyuyor aslında.
Az önce odaya girdim ışığı açmadan oturdum kızlar uyuyordu sessizce ağlamaya başladım. Ama Sıdıka hassas kızım benim hemen geldi gözyaşlarımı yalamaya başladı..Sıdıka geldiğinden beri doğru dürüst pek ağlamadım galiba. Gözümde yaş gördüğü anda hemen panik olup yanıma gelmesi, şefkatli bir şekilde gözyaşlarımı yalamaya başlaması beni hep durdurdu..Ama bu akşam duramayacağım galiba...
Şimdi okudum yazını...ağlaman geçti mi bilmiyorum ama ben kendime engel olamıyorum desem...Yaman panikle geldi yanıma ne oluyor diye...ben böyleysem sen nasılsın?
YanıtlaSilSabır ve tevekkül...yapacak bir şey kalmadığında...ne diyeyim...hepiniz iyi olun..sen , oğlun, kızların..hepinizi çok seviyorum..
Ben hep senden bahsediyorum."Çocukları olunca hayvanlarını sokağa atanların aksine bir kadın var kedileri, bebeği yaşayıp gidiyor ne güzel" diyorum.
YanıtlaSilBu senin elinde olan bir şey değil bebeğinin sağlığını düşünmek zorundasın. Ve tabi ki sen onları sokağa falan atacak da değilsin.
Ayrılmak çok zor olacak. Yoklukları çok koyuyor insana. Evlat gibi oluyorlar. Kedim demiyorsun, kızım diyorsun. Oğlum diyorsun.
Çok zor biliyorum. Anlayabiliyorum.
Ne diyeyim. Umarım Mahir'in alerjisi kızlara değildir.
Öpüyorum sizleri..
Perenim,
YanıtlaSilGeçici bir süreç deyip kendimi teselli ediyorum. Eve onlar gittikten bir gün sonra geldim. Kapıda karşılanmamak,evin onlarsız hali hiç hiç kolay değil...
Sevalcim,
YanıtlaSilHamileyken toksoplazma testim negatif çıktı doktor kedini gönder dedi ben doktor değiştirip Sıdıka'ya kardeş aldım. Kendim astım oldum kızlardan vazgeçmedim. Ama şimdi geldi ve bir noktada tıkandı her şey. Geçici bir süreç olması tek duam..Zek'in iyi haberlerini bekliyorum.
Sevgiler.
Okuyunca ben de cok agladim. umarim simdi nerdelerse rahatlari yerindedir ve cocugunuzun da sagligi iyidir.
YanıtlaSilKedi sevgisi cok baska bir sey. Diger hayvanlara duyulan sevgiye benzemiyor. Bence bu tanrinin bazi insanlara verdigi ozel bir hediye.
Az önce bloguma gönderdiğiniz yorum ile tanıştım blogunuzla...
YanıtlaSilSon postalarınızı bir çırpıda okudum... Bu yazınız ise düğümledi boğazımı :(
Kendimi yerinize koymaya çalıştığımdaysa ağlamamak mümkün değil...
Evladınızın sağlığı sözkonusu. Ötesi yok. Diğer evlatlarınız ise eminim, geçici evlerinde oyunlar oynuyorlardır şimdiden.
Bebeklerin dönemsel alerjileri olabiliyor diye biliyorum... Belki biraz daha büyüyünce bu durum ortadan kalkar ve kavuşursunuz kızlarınıza...
Ne zordur tahmin ediyorum... Ama sizin güçlü olmanız lazım...
Yardımcı olabileceğim bir durum olursa lütfen haber edin.
Sevgiler...
Noracım,
YanıtlaSilÇok sağolasın ilgin için. Şimdilik yeni evlerinde mutlular kızlarım ama sürecin nasıl işleyeceğini bilemiyorum. Desteğini hissetmek çok güzel. Seni hayranlıkla takdir ederek okuduğumu bilmeni isterim.
Sevgiler.