Ceplerimde Birikenler

Türkiye'de blogspota giremeyen bir ev bizimki kaldı herhalde. Evde birde bilgisayarcı var sözüm ona.Blogspot geliyor modem bozuluyor modem geliyor blogspot gidiyor. En sonunda hepten internete veda ettik. Yarın yeni bir modem deneyeceğiz bakalım. 

Mart'ın gidişini kendi çapımda şenliklerle kutladım. Çünkü Şubat'tan sonra en sevmediğim ay Mart'tır. Ama Nisan'ı severim. Nisan umutur,ışıktır,candır...Mart neler getirip götürmüş bir hatırlatayım kendime;

Mart ayının buluşması,

Peren ve Esra'nın bize gelmesiydi. Fonda Mahir eşliğinde yaptığımız keyifli sohbetti...

Mart ayının en sıkıcı haberi,

Geçen sene hamileyken binbir azimle her hafta sonu 10 saat gittiğim, işyerinde bir işime yarar diye düşünerek şuursuz bir anımda kaydolduğum, doğum sebebiyle son 2,5 ayını dondurduğum kursdan,Heidi Hanım 19 Mart'ta yeniden eğitime başlamanız gerekli diye aramalarıydı.

Mart aynın en şahane haberi,

Ben kursa nasıl başlayacağım diye isyanlarda iken Peren'in eşinin o kursla ilgili bir birimde çalıştığı ve kaydımı erteletme konusunda yardım edebileceğini öğrenmem. Gitmeyen mesajlar,açılmayan telefonlar gibi bir sürü komik olaylar silsilesi girse de araya kaydımın 1 yıl daha erteletildiği haberinin gelmesiydi. Yaman'ın-Peren'in eşi- heykelini dikmek istiyorum. Süper bir gelişme oldu benim için. Hafta sonu oğlumla daha çok vakit geçireceğiz, baharın tadını çıkarağız,uçurtma şenliklerini kaçırmayacağız. -Çello'ya duyurulur-

Mart ayının kaçamağı,

Festival bileti almak için girdiği uzun kuyrukta pestili çıkmış Depresan'la İstiklal'de buluşup birkaç saat de olsa sohbet edebilmek... 
 

Mart ayının hastalıkları,

Annemin ameliyat sonrası gayet karışık gelen patoloji sonucu. Binbir çeşit test, tahlil vs. Yapılan tüm tetkikler sorunsuz olsa da en önemli testimiz beklemede. Sebep; Sağlık Bakanlığı test çok pahalı diye almıyormuş. Türkiye'ye Nisan ayı sonunda gelebilirmiş...

Mahir'in 2.astım atağı.. Ve bu atakla Mahir'in alerjik astım olduğunun kesinleşmesi. Kızların eve gelme yolunun kapanması...

15 yıldır çebelleştiğim egzama mı sedef mi diye bir türlü karar verilemeyen yaralarıma akıllı bir doktorun yaa niye biyopsi yapmıyoruz ki demesi ve  hayatımın ilk biyopsi tecrübesini yaşamam. Sonuç mu; Sedef...

Mart ayının en çok özlenenleri,

Tabii ki kızlarım... Her aklıma geldiklerinde gözlerimin dolması. Fırsat buldukça yanlarına gidiyorum. Sonya'nın umurunda olmasam da Sıdıka'nın daha ben kapıdan girmeden sesimi duyar duymaz koşarak gelmesi öldürüyor beni... Gittikleri yerde mutlular. 1,5 yaşında tatlı bir canavarla oyunlar oynuyorlar. Hele Sonya tam bir maymun olmuş. Yeni arkadaşının yanına oturup çizgi film izliyor. Gittikleri evde temelli durma durumları henüz netliğe kavuşmadı. Arkadaş çok memnun hayatından ama yurtdışına yerleşme durumları var. O zaman ne olur bilmiyorum. Yardımcı olabileceklerini söyleyen, desteklerini her daim hissettiğim güzel insanlar var. ( Peren ve Nora)

Bizim evde televizyon olmadığından kızlara TV olayı çok renkli gelmiş. Sıdıka ekranın önünden kalkmıyormuş. 


Mart ayının rutini,

Mahir'le her sabah oynaşmalarımız, yatak keyfimiz, pencerede beslediğimiz kuşların her sabah aynı saatte gelmeleri, bizim sokakta beslediğimiz kedilerin, biz otoparktan çıkarken hemen yanımıza gelmeleri. Annemlerin sokakta beslediğimiz kedilerin ben daha arabadan inmeden arabayı park edeceğim yerde sıraya dizilip şapşal bir şekilde beklemeleri.Şu sıra sıklıkla evden atılmış kediler görüyorum/okuyorum. İnsanlar neyi yitirdiler...Nasıl böyle bir şey yapabiliyorlar...

Mart ayının kitabı;

Murat Menteş övgülerine dayanamayıp okuduğum; Kutsal Aile.

Mart ayının dizisi;

Son 3 bölümdür rotayı şaşırsa da hala Behzat Ç.

Mart ayının en keyifli kahvatıları;

Rüzgara aldırış etmeden yaptığımız Emirgan kaçamakları. 

Mart ayının en hızlı büyüyeni,

Her geçen gün yeni bir yönünü keşfettiğim yakışıklı oğlum.