Yeni Hayat

Yıldızlarla dolu bir göğün altında sivrisineklere karşı direnerek yazıyorum. Çocukken uykuya dalmadan önce  hep aynı hayali kurardım. Bahçe içinde etrafı çitlerle çevrilmiş bir ev. Çok çabuk uykuya daldığımdan hayalimin eve taşınma aşamasında uyumuş olurdum. O çitli ve bahçeli evde yaşam nasıldır hiç hayal edemedim. Ama hep öyle bir evin hayali ile geçti çocukluğum. Büyüdükçe daha şekillendi hayalim ama kafamın içindeki o resim hiç değişmedi. Kuzu ile yollarımız kesiştikten sonra bu hayal her geçen gün büyüdü. Bahçe ile uğraşmak bir şeyler ekmek fesleğen kokuları eşliğinde uyumak. Çocuklar hayatımıza katılınca artık bu hayal gerçeğe dönüşmeli dedik. Çocuklar dalından meyve koparıp yemenin, toprakla haşır neşir olmanın keyfini bilmeli dedik. Delice bir adım attık. Şimdi günlerimiz bahçeli ve çitli bir evde geçiyor. Rüzgarın ve kuşların sesinden başka ses yok burada. Mahir bir araba sesi duysa babam diyerek bahçe kapısına koşuyor. Çünkü babasının arabasından başka araba geçmiyor buradan. Şehrin içinde şehirden uzakta geçiyor günler. Minik bahçemiz heyecanla büyümelerini takip ettiğimiz meyvelerimiz, akşama kadar börtü böcek kovalayan Mahir, hamağın içinde keyifle sallanıp dünyayı algılamaya çalışan bebişlerimiz, özgürlüğün tadını çıkaran Sıdıka.

Bunun dışında çok bir şey yok buralarda. İkizler büyüyor. Mahir dünyayı keşfediyor. Ben de onlarla büyümeye çalışıyorum. 

Geçen seneki yazımla çelişir bir şekilde Mahir in doğum gününü kutladık. Çocukların yüzlerinin güldüğünü görmek çok güzel. Seneye yapar mıyım bilmem. Ama bu sene iyi ki kardeşim beynime girdi de böyle bir şey yaptık.

Ben buralardayım gelirim bir ara.