Bu kartı bana Depresan atmıştı. Yıl 99. Ben üniversitede öğrenciyim. Depresan bana düzenli olarak mektup yazıyor kart atıyor. Yalnızlığımı gideriyor. Bana yeniden kartlar atsana Depresan. Güzel şiirler yaz. Her zaman yanındayım yaz. Yaz işte bir şeyler.
'Dost
YanıtlaSilBu eli sıkı tut
Çarşıda evimizden uzakta
Bir pazu güreşi varsa kaybolmayalım
Geçecektir daha daha
Günler
Bilmeden kavramak nasıl
Zirvesine göz koyduğum dağlara bak
Koşup takıldığım çitlere bak '
...
Depresan bugünlerde çokça düşüp dizlerini kanatıyor. Ayağa kalkmak yerine kanayan dizlerine takılıp kalıyor, şaşkınlığını çoğaltıyor. Oysa sonbahar da olsa gelen bahar farkında. Birazcık ölmek istiyor, ondan biraz daha az yaşamak..
Hem o da şaire katılıp, ''dost bu eli sıkı tut, kaybolmayalım'' diyor.
Daha ne olsun iyilik güzellik..
10 yıl önce vardı bu kartlar. Ama artık yok teknoloji yüzünden...
YanıtlaSilKartlar var aslında ama birbirine kart atan yok :(
YanıtlaSilDepresan;
YanıtlaSilBugünkü favori parçamı senin için mırıldanıyorum;Diren dostum diren...
Recep Hilmi Tufan ve Prima Rima; Sanki aradan bir asır geçmiş gibi değil mi? Oysaki dediğiniz gibi sadece 10 yıl öncesi. Şimdilerde kart atmak nostaljik bir eylem oldu. Oysaki kartlar hala var. Bizim bir adım atmamızı bekliyorlar tozlandıkları köşelerde.