Olmalı mı olmamalı mı?

Anne olmak ya da olmamak….


Ben anneliğin ille de yaşanması gereken aman şöyle yüce böyle şahane bir duygu olduğunu düşünmüyorum. Hayatımın hiçbir döneminde de anne olmayı aklımdan dahi geçirmedim, hayal etmedim, istemedim. Ama sanırım bu kadar isteksiz olmam sonucu -belki bir ceza bana- son zamanlarda yaşadığım rahatsızlığın tek tedavisi anne olmak. Farklı bir şeyler söylesinler diye bir sürü doktora gittim ama sonuç değişmedi. En kısa zamanda anne olunuz. Neyse konu benim anne olmam değil. Konu Sıdıka. Dünyanın tüm dertleri bitti bir bu mu kaldı diye düşünmekle birlikte kaç gündür aklımı meşgul ediyor. 15 gün sonra Sıdıka tam 6 aylık oluyor ve sanırım kısırlaştırma vakti geliyor. Tamam, onun sağlığı için huzuru için böylesi daha iyi kısırlaştırmazsak hırçınlaşabilir onun için de bizim için de zor bir süreç olabilir vs. vs. Ama acaba bir kez anne olmalı mı? Yani zaten onun en doğal hakkını gasp edeceğiz. Ama en azından bir kez anne olmasını sağlamalı mıyız? Sıdıka’yı aldığımız kişi böyle düşünmüştü. Ama şartları bize kıyasla daha müsaitti. Yani çalışmıyordu daha çok evde vakit geçiriyordu ve evi de müsaitti. Biz böyle bir ortam hazırladığımızda Sıdıka’nın 5 çocuğu olduğunu düşünürsek… Ne yaparım o kadar çocukla. Hepsini verebilir miyim? Versem üzülür müyüm? Biz Sıdıka’yı annesi ve kardeşlerimizden aldığımızda onlar çok sallamadılar bu durumu. Ama Sıdıka ilk üç gün resmen evin içinde ağlayarak dolaştı. Vermezsem 6 kedi ile ne yaparım. Sorular sorular sorular. Kuzenim bir arkadaşından kedi alacak. Henüz doğmadı alacağı kedi. Çocuk arkadaş çevresini ayarlamış. 4-5 tanesinin sahibi şimdiden hazır. Benim o kadar geniş bir çevrem yok. İnternete ilan versem bir faydası olur mu? Ben tüm bunlara dayanabilir miyim.