Mommo Kız Kardeşim

Bir gün yolda yürüyordum, bir şarkı duydum, kalbim acıdı.*


Atalay Taşdiken taş kesen kalbimiz belki yumuşar diye mi yazıp-yönetmiş. Erkan Oğur’ da olur da o taştan kalp yumuşarsa iyiden iyiye birde sızlasın diye mi yapmış müziklerini. Görüntüleri akıp giden, diyalogları çok samimi, müzikleri muhteşem bir filmdi.

İzlerken Kemalettin Tuğçu’yu hatırlatsa da yaşanan trajedi çok fazla sömürülmeden anlatıldığı için belki de bu kadar sarsıcıydı. Bir çocuğun en güvenli sığınağı ailesi değil midir? Anneleri ölmüş, babaları onları terk etmiş iki kardeşin hikâyesi. Ahmet ile Ayşe. Sert mizaçlı ama torunlarına karşı şefkatli dede, artık çocuklarından vazgeçmiş kayıtsız bir baba, sadece kendi çocuğuna sevgi verebilen hoyrat üvey anne, acımasız mahalle çocukları, çocuklarla arkadaş olmayı başarabilen mahalle bakkalı,-bir akrabalık durumu vardı ama anlamadım- uzakta olsa da çocukları yanına alabilmek için çırpınan bir teyze. Tüm bunların içinde aslında birbirlerinden başka kimsesi olmayan 2 kardeş. Seksek oyunları, mahalle kahvesi, sokak aralarındaki kadınların dedikoduları, köye gelen mektuplar, dedenin ağzından mektup yazmak, bir bisiklete sahip olabilmenin mutluluğu. Ama en çokta çaresizlik dönüp dolaşıp insanı sarmalayan o çaresizlik. Dedenin 2 yıl daha yaşamayacağı düşüncesiyle hareket etmesi. Ve o iç sızlatan ağlatan final sahnesi. En çok üzen  filmin gerçek bir olaydan yola çıkılarak çekildiğini bilmekti.

Bir tarafta her dediği yapılan bin çeşit oyuncağı olan ama onlarla oynamayıp bin birinci oyuncağı isteyen kapris küpü ilgi budalası çocuklar. Tabii bu çocukların suçu değil. Diğer tarafta saçının okşanmasına hasret çocuklar.

Geçen gün Levent’te gittim bankaya. İşyerim  yakın olmasına karşın plaza fobisi olan bir insan olarak çok korkuyorum oraya gitmekten. Neyse bankada işim  tam öğle yemeği saati başlarken bitti. Dönüyorum şirkete. Plaza insanları da yemeğe gidiyorlar. Tam o sırada ışıkta bekliyorum. Plaza insanları arasında bir kadın da karşıdan karşıya geçiyor. Kucağında kirden yüzü görülmeyen bir çocuk. Çocuğun ağzındaki emzik yere düştü. Kadın eğildi emziği aldı ve tekrar çocuğun ağzına verdi ve muhtemelen dilenmek için caddenin bir köşesine oturdu. Hijyen delisi, çocuğunu cam fanusa koymak isteyen anneler. Çocuğun sağlığını düşünmeyen anneler. İlgiden sıkılmış çocuklar, ilgi yoksunu çocuklar. Dünya dönüyor işte tüm bunlara rağmen, dönüyor dönüyor.

bir değil miyiz ki
herkes şanslı doğmuyor
doğmuyor niye*


Umay ve Kazım Koyuncu düeti.
Özlem Tekin